Spevigo

1. ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ

Spevigo 450 mg πυκνό διάλυμα για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση

2. ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

Κάθε φιαλίδιο περιέχει 450 mg σπεσολιμάμπης σε 7,5 ml.

Κάθε ml πυκνού διαλύματος για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση περιέχει 60 mg σπεσολιμάμπης.

Μετά την αραίωση, κάθε ml του διαλύματος περιέχει 9 mg σπεσολιμάμπης (βλ. παράγραφο 6.6).

Η σπεσολιμάμπη παρασκευάζεται σε κύτταρα ωοθηκών κινεζικών κρικητών με την τεχνολογία ανασυνδυασμένου DNA.

Έκδοχα με γνωστή δράση

Κάθε φιαλίδιο περιέχει 3 mg πολυσορβικού 20 (E432).

Για τον πλήρη κατάλογο των εκδόχων, βλ. παράγραφο 6.1.

3. ΦΑΡΜΑΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ

Πυκνό διάλυμα για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση (στείρο πυκνό διάλυμα)

Διαυγές έως ελαφρώς οπαλίζον, άχρωμο έως ελαφρώς καστανοκίτρινο διάλυμα.

4. ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

4.1. Θεραπευτικές ενδείξεις

Το Spevigo ενδείκνυται για τη θεραπεία εξάρσεων της γενικευμένης φλυκταινώδους ψωρίασης (ΓΦΨ) σε ενήλικες και εφήβους από την ηλικία των 12 ετών ως μονοθεραπεία.

4.2. Δοσολογία και τρόπος χορήγησης

Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά και να επιβλέπεται από ιατρούς με εμπειρία στη διαχείριση ασθενών με φλεγμονώδεις δερματικές παθήσεις.

Η αγωγή µπορεί να ξεκινήσει µε την προγεμισμένη σύριγγα ως υποδόρια ένεση για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ (παρακαλείστε να ανατρέξετε στην Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος για το Spevigo 150 mg και 300 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα) ή µε µια ενδοφλέβια δόση σπεσολιμάμπης για τη θεραπεία μιας έξαρσης της ΓΦΨ.

Δοσολογία

Η συνιστώμενη δόση για τη θεραπεία των εξάρσεων της ΓΦΨ σε ενήλικες και εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 kg είναι μία εφάπαξ δόση των 900 mg (δύο φιαλίδια των 450 mg) χορηγούμενη ως ενδοφλέβια έγχυση. Εάν τα συμπτώματα έξαρσης επιμένουν, μπορεί να χορηγηθεί μια πρόσθετη δόση των 900 mg, 1 εβδομάδα μετά την αρχική δόση.

Το Spevigo δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς βάρους κάτω των 40 kg. Με βάση τη φαρμακοκινητική μοντελοποίηση και προσομοίωση, η συνιστώμενη δόση για εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους ≥ 30 και < 40 kg είναι μία εφάπαξ δόση των 450 mg (ένα φιαλίδιο των 450 mg) χορηγούμενη ως ενδοφλέβια έγχυση (βλ. παράγραφο 5.2). Εάν τα συμπτώματα έξαρσης επιμένουν, μπορεί να χορηγηθεί μια πρόσθετη δόση των 450 mg (ένα φιαλίδιο των 450 mg), 1 εβδομάδα μετά την αρχική δόση.

Τα κλινικά δεδομένα για τη θεραπεία των επακόλουθων εξάρσεων είναι πολύ περιορισμένα (βλ. παράγραφο 4.4).

Τα κλινικά δεδομένα για την ταυτόχρονη χρήση άλλων θεραπειών της ΓΦΨ με τη σπεσολιμάμπη είναι περιορισμένα. Η σπεσολιμάμπη δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες της ΓΦΨ, π.χ. συστηματικά ανοσοκατασταλτικά , για τη θεραπεία έξαρσης (βλ. παραγράφους 4.4 και 4.5).

Ειδικοί πληθυσμοί

Ηλικιωμένοι

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης.

Νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία

Η σπεσολιμάμπη δεν έχει μελετηθεί επίσημα σε αυτούς τους πληθυσμούς ασθενών. Αυτές οι καταστάσεις γενικά δεν αναμένεται να έχουν κλινικά σχετικές επιπτώσεις στη φαρμακοκινητική των μονοκλωνικών αντισωμάτων και προσαρμογές της δόσης δεν κρίνονται αναγκαίες.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της σπεσολιμάμπης σε παιδιά ηλικίας κάτω των 12 ετών δεν έχει τεκμηριωθεί. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα.

Τρόπος χορήγησης

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν προορίζεται για ενδοφλέβια έγχυση μόνο. Δεν πρέπει να χορηγείται ως ταχεία ενδοφλέβια έγχυση (push) ή έγχυση εφόδου (bolus).

Μετά την αραίωση με ενέσιμο διάλυμα χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%), χορηγείται ως συνεχής ενδοφλέβια έγχυση μέσω ενδοφλέβιας γραμμής που περιέχει αποστειρωμένο, μη πυρετογόνο, χαμηλής πρωτεϊνικής δέσμευσης φίλτρο εντός γραμμής (μέγεθος πόρων 0,2 μικρόμετρα) σε διάστημα 90 λεπτών. Καμία άλλη έγχυση δεν πρέπει να χορηγείται παράλληλα μέσω της ίδιας ενδοφλέβιας προσπέλασης.

Σε περίπτωση επιβράδυνσης ή προσωρινής διακοπής της έγχυσης, ο συνολικός χρόνος έγχυσης (συμπεριλαμβανομένου του χρόνου διακοπής) δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 180 λεπτά (βλ. παράγραφο 4.4).

Για οδηγίες σχετικά με την αραίωση του φαρμακευτικού προϊόντος πριν από τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 6.6.

4.3. Αντενδείξεις

Βαριάς μορφής ή απειλητική για τη ζωή υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1 (βλ. παράγραφο 4.4).

Κλινικά σημαντικές ενεργές λοιμώξεις (π.χ. ενεργή φυματίωση, βλ. παράγραφο 4.4).

4.4. Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση

Ιχνηλασιμότητα

Προκειμένου να βελτιωθεί η ιχνηλασιμότητα των βιολογικών φαρμακευτικών προϊόντων, το όνομα και ο αριθμός παρτίδας του χορηγούμενου φαρμάκου πρέπει να καταγράφεται με σαφήνεια.

Λοιμώξεις

Η σπεσολιμάμπη μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο λοιμώξεων (βλ. παράγραφο 4.8).

Σε ασθενείς με χρόνια λοίμωξη ή ιστορικό υποτροπιάζουσας λοίμωξης, πρέπει να εξετάζονται οι δυνητικοί κίνδυνοι και τα αναμενόμενα κλινικά οφέλη της θεραπείας πριν από τη συνταγογράφηση σπεσολιμάμπης. Η θεραπεία με σπεσολιμάμπη δεν πρέπει να ξεκινά σε ασθενείς με οποιαδήποτε κλινικά σημαντική ενεργή λοίμωξη έως ότου η λοίμωξη υποχωρήσει πλήρως ή αντιμετωπιστεί επαρκώς. Οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται να ζητούν ιατρική συμβουλή εάν εμφανιστούν σημεία ή συμπτώματα κλινικά σημαντικής λοίμωξης μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη.

Προθεραπευτική αξιολόγηση για φυματίωση

Πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη, οι ασθενείς πρέπει να αξιολογούνται για λοίμωξη από φυματίωση (ΤΒ). Η σπεσολιμάμπη αντενδείκνυται σε ασθενείς με ενεργή λοίμωξη από φυματίωση (βλ. παράγραφο 4.3).

Πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο αντι-TB θεραπείας πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη σε ασθενείς με λανθάνουσα TB, ιστορικό TB ή πιθανή προηγούμενη έκθεση σε άτομα με ενεργή φυματίωση στα οποία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ένα επαρκές σχήμα θεραπείας. Μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη, οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται για σημεία και συμπτώματα ενεργής TB.

Υπερευαισθησία και αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση

Υπερευαισθησία και αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση μπορεί να εμφανιστούν με μονοκλωνικά αντισώματα όπως η σπεσολιμάμπη. Η υπερευαισθησία μπορεί να περιλαμβάνει άμεσες αντιδράσεις όπως αναφυλαξία και καθυστερημένες αντιδράσεις όπως αντίδραση στο φάρμακο με ηωσηνοφιλία και συστηματικά συμπτώματα (DRESS).

Άμεσες αντιδράσεις υπερευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένων αναφυλακτικών αντιδράσεων, έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.8).

Εάν ένας ασθενής εμφανίσει σημεία αναφυλαξίας ή άλλης σοβαρής υπερευαισθησίας, η θεραπεία με σπεσολιμάμπη πρέπει να διακοπεί αμέσως και να ξεκινήσει η κατάλληλη θεραπεία (βλ. παράγραφο 4.3).

Εάν ένας ασθενής αναπτύξει ήπια ή μέτρια υπερευαισθησία κατά τη διάρκεια μιας ενδοφλέβιας έγχυσης ή άλλες αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση, η θεραπεία πρέπει να διακοπεί και να εξεταστεί το ενδεχόμενο κατάλληλης ιατρικής θεραπείας (π.χ. συστηματικά αντιισταμινικά ή/και κορτικοστεροειδή). Μετά την υποχώρηση της αντίδρασης, η έγχυση μπορεί να αρχίσει εκ νέου με βραδύτερο ρυθμό έγχυσης με σταδιακή αύξηση για την ολοκλήρωση της έγχυσης (βλ. παράγραφο 4.2).

Χρήση σε ασθενείς με άμεση, απειλητική για τη ζωή έξαρση ΓΦΨ

Δεν υπάρχει εμπειρία από τη χρήση σπεσολιμάμπης σε ασθενείς με άμεση, απειλητική για τη ζωή έξαρση ΓΦΨ ή έξαρση με ανάγκη εντατικής θεραπείας.

Ταυτόχρονη χρήση με άλλες θεραπείες της ΓΦΨ

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της σπεσολιμάμπης σε συνδυασμό με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών παραγόντων, δεν έχουν αξιολογηθεί συστηματικά (βλ. παράγραφο 4.5). Στην κλινική μελέτη θεραπείας των εξάρσεων της ΓΦΨ, υπήρξε περίοδος εξάλειψης για τις περισσότερες άλλες θεραπείες (βιολογικοί παράγοντες, άλλες συστηματικές ανοσοτροποποιητικές θεραπείες), ενώ ορισμένες θεραπείες διακόπηκαν πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη χωρίς να απαιτείται περίοδος εξάλειψης (μεθοτρεξάτη, κυκλοσπορίνη, ρετινοειδή, τοπικές θεραπείες) (βλ. παράγραφο 5.1). Η ταυτόχρονη χρήση άλλων ανοσοκατασταλτικών παραγόντων και της σπεσολιμάμπης δεν συνίσταται. Κατά την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη, άλλες θεραπείες της ΓΦΨ πρέπει να διακόπτονται και άλλες θεραπείες (π.χ. με συστηματικά ανοσοκατασταλτικά ) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα για τη θεραπεία της έξαρσης.

Επανάληψη της θεραπείας

Πολύ περιορισμένα δεδομένα αποτελεσματικότητας και ασφάλειας υπάρχουν διαθέσιμα για την επανάληψη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη για μια επακόλουθη νέα έξαρση. Στην Effisayil 1, πέντε ασθενείς έλαβαν θεραπεία για μία επόμενη νέα έξαρση και παρακολουθήθηκαν για τουλάχιστον 8 εβδομάδες.

Ανοσοποιήσεις

Δεν είναι γνωστό εάν η σπεσολιμάμπη επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των εμβολίων.

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την πιθανή δευτερογενή μετάδοση λοίμωξης από ζώντα εμβόλια σε ασθενείς που λαμβάνουν σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.5). Το διάστημα μεταξύ των εμβολιασμών με ζώντες μικροοργανισμούς και της έναρξης της θεραπείας με σπεσολιμάμπη πρέπει να είναι τουλάχιστον 4 εβδομάδες. Ζώντα εμβόλια δεν πρέπει να χορηγούνται για τουλάχιστον 16 εβδομάδες μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη.

Για πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την ανοσοποίηση πριν από την έναρξη της θεραπείας για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ, βλ. Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος του Spevigo 150 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα.

Περιφερική νευροπάθεια

Το ενδεχόμενο περιφερικής νευροπάθειας με τη σπεσολιμάμπη είναι άγνωστο. Περιπτώσεις περιφερικής νευροπάθειας έχουν αναφερθεί σε κλινικές δοκιμές με τη σπεσολιμάμπη. Οι ιατροί πρέπει να επαγρυπνούν για συμπτώματα πιθανώς ενδεικτικά νεοεμφανιζόμενης περιφερικής νευροπάθειας.

Έκδοχα με γνωστή δράση

Πολυσορβικά

Αυτό το φάρμακο περιέχει 3 mg πολυσορβικού 20 σε κάθε φιαλίδιο των 7,5 ml. Τα πολυσορβικά μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις.

Νάτριο

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά δόση, είναι αυτό που ονομάζουμε «ελεύθερο νατρίου».

4.5. Αλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης

Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες αλληλεπιδράσεων. Σε ασθενείς με ΓΦΨ, η σπεσολιμάμπη δεν αναμένεται να προκαλέσει μεσολαβούμενες από κυτοκίνες αλληλεπιδράσεις μέσω CYP ως υπαίτιος παράγοντας.

Ζώντα εμβόλια δεν πρέπει να χορηγούνται ταυτόχρονα με τη σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.4).

Υπάρχει περιορισμένη εμπειρία από την ταυτόχρονη χρήση της σπεσολιμάμπης με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες σε ασθενείς με ΓΦΨ (βλ. παράγραφο 4.4).

4.6. Γονιμότητα, κύηση και γαλουχία

Κύηση

Δεν υπάρχουν ή είναι περιορισμένα τα κλινικά δεδομένα σχετικά με τη χρήση της σπεσολιμάμπης σε εγκύους. Μη κλινικές μελέτες με τη χρήση ενός υποκατάστατου, ειδικού αντι‑IL36R μονοκλωνικού αντισώματος ποντικού δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλ. παράγραφο 5.3). Η ανθρώπινη ανοσοσφαιρίνη (IgG) είναι γνωστό ότι διαπερνά τον πλακουντιακό φραγμό. Ως προληπτικό μέτρο, είναι προτιμητέο να αποφεύγεται η χρήση της σπεσολιμάμπης κατά τη διάρκεια της κύησης.

Θηλασμός

Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με την απέκκριση της σπεσολιμάμπης στο ανθρώπινο γάλα. Στον άνθρωπο, η απέκκριση αντισωμάτων IgG στο γάλα συμβαίνει κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ημερών μετά τη γέννηση και μειώνεται σε χαμηλές συγκεντρώσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα στη συνέχεια. Κατά συνέπεια, μεταφορά αντισωμάτων IgG στα νεογέννητα μέσω του γάλακτος μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ημερών. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, ο κίνδυνος στο παιδί που θηλάζει δεν μπορεί να αποκλειστεί. Στη συνέχεια, η σπεσολιμάμπη μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά την διάρκεια του θηλασμού εάν απαιτείται κλινικά. Εάν η θεραπεία διακόπηκε πριν από το τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, ο θηλασμός μπορεί να ξεκινήσει αμέσως μετά τη γέννηση.

Γονιμότητα

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την επίδραση της σπεσολιμάμπης στην ανθρώπινη γονιμότητα. Μελέτες σε ποντικούς με τη χρήση ενός υποκατάστατου, ειδικού αντι‑IL36R μονοκλωνικού αντισώματος ποντικού δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στη γονιμότητα από τον ανταγωνισμό του IL36R (βλ. παράγραφο 5.3).

4.7. Επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων

Το Spevigo δεν έχει καμία ή έχει ασήμαντη επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.

4.8. Ανεπιθύμητες ενέργειες

Περίληψη του προφίλ ασφάλειας

Oι πιο συχνά αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι λοιμώξεις (17,1%) με τη λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος να αναφέρεται ως σοβαρή σε 1 ασθενή (2,9%) (βλ. Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών).

Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών σε μορφή πίνακα

Ο Πίνακας 1 παρέχει έναν κατάλογο των ανεπιθύμητων ενεργειών που αναφέρθηκαν σε κλινικές δοκιμές καθώς και στο πλαίσιο μετά την κυκλοφορία στην αγορά. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρατίθενται σύμφωνα με την κατηγορία/οργανικό σύστημα (SOC) και κατηγορία συχνότητας MedDRA χρησιμοποιώντας την ακόλουθη σύμβαση: πολύ συχνές (≥ 1/10), συχνές (≥ 1/100 έως < 1/10), όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100), σπάνιες (≥ 1/10.000 έως < 1/1.000), πολύ σπάνιες (< 1/10.000), μη γνωστής συχνότητας (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

Πίνακας 1: Ανεπιθύμητες ενέργειες

α) Οι πιο συχνά αναφερόμενες λοιμώξεις ήταν Λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος (Συχνές) και Λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος (Πολύ συχνές)

β) Προέκυψε από κλινικές δοκιμές επέκτασης ανοικτής επισήμανσης και από την εμπειρία μετά την κυκλοφορία στην αγορά

γ) Δεν αναφέρθηκαν στην Effisayil 1

Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών

Λοιμώξεις

Κατά τη διάρκεια της ελεγχόμενης με εικονικό φάρμακο περιόδου 1 εβδομάδας στην Effisayil 1, αναφέρθηκαν λοιμώξεις στο 17,1% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη σε σύγκριση με 5,6% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο. Στην Effisayil 1, σοβαρή λοίμωξη (λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος) αναφέρθηκε σε 1 ασθενή (2,9%) στην ομάδα σπεσολιμάμπης και σε κανέναν ασθενή στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Κατά τη διάρκεια της ελεγχόμενης με εικονικό φάρμακο περιόδου έως 48 εβδομάδων στην Effisayil 2, αναφέρθηκαν λοιμώξεις στο 33,3% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με Spevigo και στο 33,3% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο. Στην Effisayil 2, σοβαρές λοιμώξεις αναφέρθηκαν σε 3 ασθενείς (3,2%) στην ομάδα του Spevigo και σε κανέναν ασθενή στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Οι λοιμώξεις που παρατηρήθηκαν στις κλινικές δοκιμές με τη σπεσολιμάμπη ήταν γενικά ήπιες έως μέτριες χωρίς διακριτό πρότυπο όσον αφορά το παθογόνο ή τον τύπο της λοίμωξης.

Υπερευαισθησία

Η υπερευαισθησία περιλαμβάνει άμεσες συστηματικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλακτικής αντίδρασης. Άμεσες συστηματικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας έχουν αναφερθεί σε κλινικές δοκιμές επέκτασης ανοικτής επισήμανσης και στο πλαίσιο μετά την κυκλοφορία στην αγορά.

Αντιδράσεις της θέσης ένεσης

Οι αντιδράσεις της θέσης ένεσης περιλαμβάνουν ερύθημα, οίδημα, άλγος, σκλήρυνση, θερμότητα, απολέπιση, βλατίδες, κνησμό, εξάνθημα και κνίδωση στη θέση ένεσης. Οι αντιδράσεις της θέσης ένεσης ήταν τυπικά ήπιες έως μέτριες σε βαρύτητα.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Τα διαθέσιμα δεδομένα για τους εφήβους είναι περιορισμένα. 8 έφηβοι ασθενείς με ΓΦΨ, ηλικίας 14 έως 17 ετών, εντάχθηκαν στη δοκιμή Effisayil 2 (βλ. παράγραφο 5.1). Σε γενικές γραμμές, το προφίλ ασφάλειας στους εφήβους που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη (n = 6) ήταν σε συμφωνία με το προφίλ ασφάλειας στους ενήλικες και δεν έχει αναγνωριστεί κανένα νέο ζήτημα ασφάλειας.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο Παράρτημα V.

4.9. Υπερδοσολογία

Η υψηλότερη δόση σπεσολιμάμπης που χορηγήθηκε σε κλινικές δοκιμές ήταν 1.200 mg ενδοφλεβίως ή υποδορίως. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν σε συμμετέχοντες που έλαβαν εφάπαξ ή επαναλαμβανόμενες δόσεις έως 1.200 mg ήταν σε συμφωνία με το γνωστό προφίλ ασφάλειας της σπεσολιμάμπης.

Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, συνιστάται να παρακολουθείται ο ασθενής για τυχόν σημεία ή συμπτώματα ανεπιθύμητων ενεργειών και να τίθεται σε εφαρμογή συμπτωματική θεραπεία ανάλογα με την περίπτωση.

5. ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

5.1. Φαρμακοδυναμικές ιδιότητες

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανοσοκατασταλτικοί παράγοντες, αναστολείς ιντερλευκίνης, κωδικός ATC: L04AC22

Μηχανισμός δράσης

Η σπεσολιμάμπη είναι ένα εξανθρωποποιημένο ανταγωνιστικό μονοκλωνικό αντίσωμα ανοσοσφαιρίνης G1 (IgG1) που αποκλείει τη σηματοδότηση του ανθρώπινου υποδοχέα ιντερλευκίνης 36 (IL36R). Η δέσμευση της σπεσολιμάμπης στον IL36R αποτρέπει την επακόλουθη ενεργοποίηση του IL36R από τους συνδέτες του (IL36 α, β και γ) και την καθοδική ενεργοποίηση προ-φλεγμονωδών οδών.

Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Μετά τη θεραπεία με ενδοφλέβια σπεσολιμάμπη σε ασθενείς με ΓΦΨ, μειωμένα επίπεδα C‑αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP), ιντερλευκίνης (IL)6, μεσολαβούμενων από Τ‑βοηθητικά κύτταρα (Th1/Th17) κυτοκινών, δεικτών μεσολαβούμενης από κερατινοκύτταρα φλεγμονής, ουδετεροφιλικών μεσολαβητών και προφλεγμονωδών κυτοκινών παρατηρήθηκαν στον ορό και το δέρμα την Εβδομάδα 1 σε σύγκριση με την έναρξη και συσχετίστηκαν με μείωση της κλινικής βαρύτητας. Αυτές οι μειώσεις στους βιοδείκτες έγιναν πιο έντονες κατά την τελευταία μέτρηση την Εβδομάδα 8 στην Effisayil 1.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια

Effisayil 1 (1368‑0013)

Μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη (Effisayil 1) πραγματοποιήθηκε για την αξιολόγηση της κλινικής αποτελεσματικότητας και ασφάλειας της σπεσολιμάμπης σε ενήλικες ασθενείς με εξάρσεις Γενικευμένης Φλυκταινώδους Ψωρίασης (ΓΦΨ), όπως διαγνώσθηκε σύμφωνα με τα κριτήρια του Ευρωπαϊκού Δικτύου Εμπειρογνωμόνων για τη Σπάνια και Σοβαρή Ψωρίαση (ERASPEN), ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν εάν είχαν μια έξαρση ΓΦΨ μέτριας έως βαριάς έντασης, όπως ορίζεται από μια συνολική βαθμολογία Συνολικής Εκτίμησης της Γενικευμένης Φλυκταινώδους Ψωρίασης από τον Ιατρό (GPPGA) (που κυμαίνεται από 0 [καθαρό δέρμα] έως 4 [σοβαρή]) τουλάχιστον 3 (μέτρια), παρουσία πρόσφατων φλυκταινών (νέα εμφάνιση ή επιδείνωση των φλυκταινών), βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA τουλάχιστον 2 (ήπια) και τουλάχιστον 5% του εμβαδού επιφάνειας σώματος καλυμμένο με ερύθημα και παρουσία φλυκταινών. Οι ασθενείς ήταν απαραίτητο να διακόψουν τη συστηματική και τοπική θεραπεία για τη ΓΦΨ πριν από την τυχαιοποίηση (βλ. Πίνακα 2). Οι ασθενείς με άμεση απειλητική για τη ζωή έξαρση ΓΦΨ ή με ανάγκη εντατικής θεραπείας αποκλείστηκαν από τη μελέτη.

Πίνακας 2: Ελάχιστος χρόνος μεταξύ της διακοπής των φαρμάκων περιορισμένης πρόσβασης για τη θεραπεία της ΓΦΨ και της τυχαιοποίησης (Effisayil 1)*

* Καμία έναρξη θεραπείας 1 εβδομάδα πριν από την τυχαιοποίηση: φωτοθεραπεία (π.χ. UVA, UVB), τοπική θεραπεία για ψωρίαση ή οποιαδήποτε άλλη δερματική πάθηση (π.χ. τοπικά κορτικοστεροειδή, τοπικά ανάλογα βιταμίνης D, πίσσα, ανθραλίνη, τοπικά ρετινοειδή)· καμία έναρξη θεραπείας 2 εβδομάδες πριν από την τυχαιοποίηση, καμία κλιμάκωση της δόσης εντός 2 εβδομάδων πριν από την τυχαιοποίηση και έπρεπε να διακοπούν πριν από τη λήψη της πρώτης δόσης: μεθοτρεξάτη, κυκλοσπορίνη, ρετινοειδή. ** Κανένας περιορισμός στα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή για τη θεραπεία του άσθματος ή στις σταγόνες κορτικοστεροειδών που χορηγούνται στο μάτι ή στο αυτί.

Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η αναλογία των ασθενών με βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 0 (που υποδεικνύει απουσία ορατών φλυκταινών) την Εβδομάδα 1 μετά τη θεραπεία. Το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η αναλογία των ασθενών με συνολική βαθμολογία GPPGA 0 ή 1 (καθαρό ή σχεδόν καθαρό δέρμα) την Εβδομάδα 1. Για την βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 0 και τη συνολική βαθμολογία GPPGA 0/1, ο καταλογισμός μη ανταπόκρισης (imputation) χρησιμοποιήθηκε για τη διαχείριση των περιπτώσεων χρήσης φαρμακευτικής αγωγής διαφυγής (θεραπεία κατ' επιλογή του ερευνητή εάν η νόσος επιδεινωνόταν) και διάσωσης (εφάπαξ δόση 900 mg ενδοφλέβιας σπεσολιμάμπης) και των ελλειπόντων δεδομένων.

Συνολικά 53 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν (2:1) για να λάβουν μία εφάπαξ ενδοφλέβια δόση 900 mg σπεσολιμάμπης (n = 35) ή εικονικό φάρμακο (n = 18). Οι ασθενείς σε οποιοδήποτε σκέλος θεραπείας οι οποίοι εξακολουθούσαν να εμφανίζουν συμπτώματα έξαρσης την Εβδομάδα 1 ήταν επιλέξιμοι να λάβουν μία εφάπαξ ενδοφλέβια δόση 900 mg σπεσολιμάμπης ανοικτής επισήμανσης, με αποτέλεσμα 12 ασθενείς (34%) στο σκέλος σπεσολιμάμπης να λάβουν μια δεύτερη δόση σπεσολιμάμπης και 15 ασθενείς (83%) στο σκέλος εικονικού φαρμάκου να λάβουν μία δόση σπεσολιμάμπης την Ημέρα 8. Επιπλέον, 6 ασθενείς (4 στο σκέλος σπεσολιμάμπης, 2 στο σκέλος εικονικού φαρμάκου) έλαβαν θεραπεία για έξαρση με μία εφάπαξ δόση 900 mg ενδοφλέβιας σπεσολιμάμπης για επανεμφάνιση έξαρσης μετά την Ημέρα 8.

Ο πληθυσμός της μελέτης αποτελούνταν κατά 32% από άνδρες και κατά 68% από γυναίκες. Η μέση ηλικία ήταν 43 (εύρος: 21 έως 69) έτη·το 55% των ασθενών ήταν Ασιάτες και το 45% Καυκάσιοι. Οι περισσότεροι ασθενείς που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη είχαν βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 3 (43%) ή 4 (36%), και οι ασθενείς είχαν συνολική βαθμολογία GPPGA 3 (81%) ή 4 (19%). 24,5% των ασθενών είχαν προηγουμένως λάβει αγωγή με βιολογική θεραπεία για ΓΦΨ.

Πρωτογενής και βασική δευτερογενής αποτελεσματικότητα

Κατά την εβδομάδα 1, υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία των ασθενών που πέτυχαν βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 0 (που υποδεικνύει απουσία ορατών φλυκταινών) και συνολική βαθμολογία GPPGA 0 ή 1 (καθαρό ή σχεδόν καθαρό δέρμα) στο σκέλος σπεσολιμάμπης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (βλ. Πίνακα 3).

Πίνακας 3: Βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA και συνολική βαθμολογία GPPGA την Εβδομάδα 1 (Effisayil 1)

GPPGA = Συνολική Εκτίμηση της Γενικευμένης Φλυκταινώδους Ψωρίασης από τον Ιατρό· i.v. = ενδοφλέβια * Μονόπλευρη τιμή p

Τόσο για το πρωτεύον όσο και για το κύριο δευτερεύον καταληκτικό σημείο, η επίδραση της θεραπείας παρατηρήθηκε για όλους τους ασθενείς ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN.

Effisayil 2 (1368-0027)

Μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη φάσης II β (Effisayil 2) αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της σπεσολιμάμπης για υποδόρια χορήγηση σε ενήλικες και εφήβους ασθενείς με ιστορικό ΓΦΨ, όπως διαγνώσθηκε σύμφωνα με τα κριτήρια ERASPEN, ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN, και με τουλάχιστον δύο εξάρσεις ΓΦΨ μέτριας έως βαριάς έντασης στο παρελθόν. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν εάν είχαν συνολική βαθμολογία GPPGA 0 ή 1 κατά τον προκαταρκτικό έλεγχο και την τυχαιοποίηση. Οι ασθενείς ήταν απαραίτητο να διακόψουν τη συστηματική και τοπική θεραπεία για τη ΓΦΨ πριν ή κατά την τυχαιοποίηση. Αυτοί οι ασθενείς έπρεπε να είχαν ιστορικό εξάρσεων κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης θεραπείας για τη ΓΦΨ ή ιστορικό εξάρσεων κατά τη μείωση της δόσης ή τη διακοπή αυτών των ταυτόχρονων φαρμακευτικών αγωγών.

Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν ο χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48 (που ορίζεται από τη βαθμολογία ≥ 2 στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA και αύξηση της συνολικής βαθμολογίας GPPGA κατά ≥ 2 από την έναρξη). Το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η εμφάνιση τουλάχιστον μίας έξαρσης της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48. Πρόσθετα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία την Εβδομάδα 48 ήταν ο χρόνος μέχρι την πρώτη επιδείνωση της Κλίμακας Συμπτωμάτων Ψωρίασης (PSS) και του Δερματολογικού Δείκτη Ποιότητας Ζωής (DLQI), που ορίστηκε ως αύξηση της συνολικής βαθμολογίας κατά 4 μονάδες από την έναρξη.

Συνολικά 123 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν (1:1:1:1) για να λάβουν μία από τις τέσσερις θεραπείες (βλ. Πίνακα 4).

Πίνακας 4: Σκέλη θεραπείας στην Effisayil 2

Ο πληθυσμός της μελέτης αποτελούνταν κατά 38,2% από άνδρες και κατά 61,8% από γυναίκες. Η μέση ηλικία ήταν 40,4 (εύρος: 14 έως 75) έτη με 8 (6,5%) εφήβους ασθενείς (2 ανά σκέλος θεραπείας)· το 64,2% των ασθενών ήταν Ασιάτες και το 35,8% Καυκάσιοι. Οι ασθενείς που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη είχαν βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 1 (28,5%) ή 0 (71,5%), και οι ασθενείς είχαν συνολική βαθμολογία GPPGA 1 (86,2%) ή 0 (13,8%). Κατά τον χρόνο της τυχαιοποίησης, 74,8% των ασθενών λάμβαναν συστηματική θεραπεία για τη ΓΦΨ, η οποία διακόπηκε κατά την έναρξη της τυχαιοποιημένης θεραπείας της μελέτης.

Ενώ μελετήθηκαν 3 δοσολογικά σχήματα στην Effisayil 2, το συνιστώμενο δοσολογικό σχήμα για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ είναι μια υποδόρια δόση εφόδου 600 mg σπεσολιμάμπης ακολουθούμενη από 300 mg υποδόριας αγωγής χορηγούμενης κάθε 4 εβδομάδες (βλ. παράγραφο 4.2). Τα αποτελέσματα που συνοψίζονται παρακάτω είναι αυτά για το συνιστώμενο δοσολογικό σχήμα.

Οι ασθενείς που εμφάνισαν έξαρση ήταν επιλέξιμοι να λάβουν έως δύο ενδοφλέβιες δόσεις 900 mg σπεσολιμάμπης ανοικτής επισήμανσης (βλ. παράγραφο 4.2). Δύο (6,7%) ασθενείς στο σκέλος της σπεσολιμάμπης για τη συνιστώμενη δόση και 15 (48,4%) ασθενείς στο σκέλος εικονικού φαρμάκου έλαβαν ενδοφλέβια θεραπεία για έξαρση.

Η θεραπεία με τη συνιστώμενη δόση της σπεσολιμάμπης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο οδήγησε σε στατιστικά σημαντική βελτίωση με βάση το πρωτεύον και το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο (βλ. Πίνακα 5).

Πίνακας 5: Χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ και εμφάνιση τουλάχιστον μίας έξαρσης της ΓΦΨ έως την εβδομάδα 48 (Effisayil 2)

* Η χρήση ενδοφλέβιας θεραπείας με σπεσολιμάμπη ή η συνταγογραφημένη από τον ερευνητή καθιερωμένη φροντίδα για την αντιμετώπιση της επιδείνωσης της ΓΦΨ θεωρήθηκαν ως έναρξη της έξαρσης της ΓΦΨ ** Μοντέλο παλινδρόμησης Cox διαστρωματωμένο με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση *** Δοκιμασία log-rank διαστρωματωμένη με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση, μονόπλευρη τιμή p **** Δοκιμασία Cochran-Mantel-Haenszel μετά από πολλαπλό καταλογισμό, διαστρωματωμένη με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση, μονόπλευρη τιμή p

Η αποτελεσματικότητα της υποδόριας συνιστώμενης δόσης της σπεσολιμάμπης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο παρατηρήθηκε σύντομα μετά την τυχαιοποίηση και διατηρήθηκε έως την Eβδομάδα 48 (βλ. Εικόνα 1).

Εικόνα 1: Χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48 (Effisayil 2)

Τόσο για το πρωτεύον όσο και για το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο, η επίδραση της θεραπείας παρατηρήθηκε για όλους τους ασθενείς ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN.

Ένας έφηβος ασθενής στο σκέλος εικονικού φαρμάκου έλαβε τη συνταγογραφημένη από τον ερευνητή καθιερωμένη φροντίδα για τη θεραπεία της επιδείνωσης της ΓΦΨ και θεωρήθηκε ότι είχε έξαρση της ΓΦΨ. Κανένας έφηβος ασθενής στο σκέλος της συνιστώμενης δόσης της σπεσολιμάμπης δεν παρουσίασε έξαρση της ΓΦΨ.

Παρατηρήθηκε επίσης η πρόληψη της επιδείνωσης της ΓΦΨ όσον αφορά στην κλίμακα PSS και στο δείκτη DLQI, όπως φαίνεται από τις αναλογίες κινδύνου για PSS 0,42 (95% CI 0,20, 0,91) και για DLQI 0,26 (95% CI 0,11, 0,62).

Ανοσογονικότητα

Σε ασθενείς με ΓΦΨ που έλαβαν θεραπεία με ενδοφλέβια σπεσολιμάμπη στην Effisayil 1, 46% των ασθενών ανέπτυξαν ADA. Η πλειονότητα των θετικών για ADA συμμετεχόντων ανέπτυξε επίσης εξουδετερωτικά αντισώματα. Στην Effisayil 2, μετά από πολλαπλές υποδόριες δόσεις σπεσολιμάμπης, 41% των ασθενών ανέπτυξαν ADA. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων θετικών για ADA ανέπτυξε επίσης εξουδετερωτικά αντισώματα. Η κάθαρση της σπεσολιμάμπης αυξήθηκε παράλληλα με τους αυξανόμενους τίτλους ADA. Καθώς η πλειονότητα των ασθενών δεν παρουσίασε επακόλουθη νέα έξαρση στην Effisayil 1, τα δεδομένα σχετικά με την επανάληψη θεραπείας σε ασθενείς με ADA (n = 4) είναι περιορισμένα. Επί του παρόντος δεν είναι γνωστό εάν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της παρουσίας ADA έναντι της σπεσολιμάμπης και της διατήρησης της αποτελεσματικότητας για τη θεραπεία των εξάρσεων. Μετά την υποδόρια χορήγηση σπεσολιμάμπης στην Effisayil 2, δεν υπήρξε προφανής επίπτωση της παρουσίας ADA στην αποτελεσματικότητα ή την ασφάλεια.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής των αποτελεσμάτων των μελετών με το Spevigo στον παιδιατρικό πληθυσμό ηλικίας κάτω των 12 ετών στην θεραπεία της γενικευμένης φλυκταινώδους ψωρίασης (βλέπε παράγραφο 4.2 για πληροφορίες σχετικά με την παιδιατρική χρήση).

Έγκριση υπό όρους

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν έχει εγκριθεί με τη διαδικασία που αποκαλείται «έγκριση υπό όρους». Αυτό σημαίνει ότι αναμένονται περισσότερες αποδείξεις σχετικά με το φαρμακευτικό προϊόν. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων θα αξιολογεί τουλάχιστον ετησίως τις νέες πληροφορίες για το παρόν φαρμακευτικό προϊόν και η παρούσα Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος θα επικαιροποιείται αναλόγως.

5.2. Φαρμακοκινητικές ιδιότητες

Ένα μοντέλο φαρμακοκινητικής πληθυσμού αναπτύχθηκε με βάση δεδομένα που συλλέχθηκαν από υγιή άτομα, ασθενείς με ΓΦΨ και ασθενείς με άλλες ασθένειες. Μετά από μία εφάπαξ ενδοφλέβια δόση 900 mg, η εκτιμώμενη από το μοντέλο ΦΚ πληθυσμού AUC0‑∞ (95% CI) και η Cmax (95% CI) σε έναν τυπικό αρνητικό για ADA ασθενή με ΓΦΨ ήταν 4.750 (4.510, 4.970) µg·ημέρα/ml και 238 (218, 256) µg/ml, αντίστοιχα. Μετά από μια υποδόρια δόση εφόδου 600 mg σπεσολιμάμπης, ακολουθούμενη από 300 mg σπεσολιμάμπης υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες, η μέση (CV%) κατώτατη συγκέντρωση σε σταθερή κατάσταση κυμάνθηκε από 33,4 µg/ml (37,6%) έως 42,3 µg/ml (43,0%).

Απορρόφηση

Μετά από υποδόρια χορήγηση εφάπαξ δόσης σπεσολιμάμπης σε υγιείς εθελοντές, οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτεύχθηκαν σε διάστημα 5,5 έως 7,0 ημερών μετά τη χορήγηση της δόσης. Μετά από υποδόρια χορήγηση στην κοιλιακή χώρα, η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα ήταν ελαφρώς υψηλότερη στις υψηλότερες δόσεις με εκτιμώμενες τιμές 58%, 65% και 72% στα 150 mg, 300 mg και 600 mg, αντίστοιχα. Με βάση περιορισμένα δεδομένα, η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα στον μηρό ήταν περίπου 85% μετά από υποδόρια δόση 300 mg σπεσολιμάμπης.

Κατανομή

Με βάση την ανάλυση φαρμακοκινητικής πληθυσμού, ο τυπικός όγκος κατανομής σε σταθερή κατάσταση ήταν 6,4 l.

Βιομετασχηματισμός

Η μεταβολική οδός της σπεσολιμάμπης δεν έχει χαρακτηριστεί. Όπως ένα εξανθρωποποιημένο IgG1 μονοκλωνικό αντίσωμα, η σπεσολιμάμπη αναμένεται να αποικοδομηθεί σε μικρά πεπτίδια και αμινοξέα μέσω καταβολικών οδών με τρόπο παρόμοιο με την ενδογενή IgG.

Αποβολή

Στο γραμμικό εύρος δόσεων (0,3 έως 20 mg/kg), με βάση το μοντέλο ΦΚ πληθυσμού, η κάθαρση της σπεσολιμάμπης (95% CI) σε έναν τυπικό αρνητικό για ADA ασθενή με ΓΦΨ, βάρους 70 kg, ήταν 0,184 l/ημέρα. Η τερματική ημίσεια ζωή ήταν 25,5 ημέρες.

Γραμμικότητα/μη γραμμικότητα

Όταν χορηγήθηκε ενδοφλεβίως, η σπεσολιμάμπη παρουσίασε γραμμική φαρμακοκινητική με ανάλογη προς τη δόση αύξηση της έκθεσης σε εύρος εφάπαξ δόσεων από 0,3 έως 20 mg/kg. Τόσο η κάθαρση (CL) όσο και η τελική ημίσεια ζωή ήταν ανεξάρτητες από τη δόση. Μετά τη χορήγηση εφάπαξ υποδόριας δόσης, η έκθεση στη σπεσολιμάμπη αυξήθηκε ελαφρώς περισσότερο από ανάλογα προς τη δόση σε όλο το εύρος δόσεων από 150 mg έως 600 mg λόγω της ελαφρώς αυξημένης βιοδιαθεσιμότητας σε υψηλότερες δόσεις.

Σωματικό βάρος

Οι συγκεντρώσεις της σπεσολιμάμπης ήταν χαμηλότερες σε άτομα με μεγαλύτερο σωματικό βάρος και υψηλότερες σε άτομα με μικρότερο σωματικό βάρος. Η σπεσολιμάμπη δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με ΓΦΨ βάρους άνω των 164 kg. Με βάση τη φαρμακοκινητική μοντελοποίηση και προσομοίωση, η συνιστώμενη δόση για εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους ≥ 30 και < 40 kg είναι η μισή από τη συνιστώμενη δόση για ενήλικες και εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 kg (βλ. παράγραφο 4.2). Η έκθεση σε ασθενείς βάρους ≥ 30 και < 40 kg που λαμβάνουν το μειωμένο δοσολογικό σχήμα αναμένεται να είναι συγκρίσιμη με εκείνη που παρατηρήθηκε στις μελέτες της ΓΦΨ.

Ηλικιωμένοι / φύλο / φυλή

Με βάση τις αναλύσεις φαρμακοκινητικής πληθυσμού, η ηλικία, το φύλο και η φυλή δεν έχουν κάποια κλινικά σχετική επίδραση στη φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης.

Ηπατική και νεφρική δυσλειτουργία

Ως μονοκλωνικό αντίσωμα, η σπεσολιμάμπη δεν αναμένεται να υποστεί ηπατική ή νεφρική αποβολή. Δεν πραγματοποιήθηκε καμία επίσημη δοκιμή για την επίδραση της ηπατικής ή νεφρικής δυσλειτουργίας στη φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης. Η ανάλυση ΦΚ πληθυσμού δεν αναγνώρισε ότι η ήπια ηπατική δυσλειτουργία ή η ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία επηρεάζουν τη συστηματική έκθεση της σπεσολιμάμπης.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης σε παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας κάτω των 14 ετών δεν έχει μελετηθεί. Η φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης στο πλάσμα που παρατηρήθηκε στους εφήβους ήταν σε συμφωνία με εκείνη που παρατηρήθηκε στους ενήλικες.

5.3. Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια

Τα μη κλινικά δεδομένα δεν αποκαλύπτουν ιδιαίτερο κίνδυνο για τον άνθρωπο με βάση τις μελέτες τοξικότητας επαναλαμβανόμενων δόσεων.

Τοξικότητα στην ανάπτυξη και στην αναπαραγωγική ικανότητα

Μη κλινικές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε ποντικούς με τη χρήση υποκατάστατου αντισώματος στρεφόμενου έναντι IL36R τρωκτικών δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στην εγκυμοσύνη, την ανάπτυξη του εμβρύου ή τη γονιμότητα.

Γονοτοξικότητα

Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες γονοτοξικότητας με τη σπεσολιμάμπη.

Καρκινογένεση

Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες καρκινογένεσης και μεταλλαξιγένεσης με τη σπεσολιμάμπη.

6. ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

6.1. Κατάλογος εκδόχων

Νάτριο οξικό τριυδρικό (E262) Παγόμορφο οξικό οξύ (E260) (για ρύθμιση του pH) Σακχαρόζη Αργινίνη υδροχλωρική Πολυσορβικό 20 (E432) 'Υδωρ για ενέσιμα

6.2. Ασυμβατότητες

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα εκτός αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 6.6.

6.3. Διάρκεια ζωής

Μη ανοιγμένο φιαλίδιο

3 χρόνια.

Μετά το άνοιγμα

Από μικροβιολογική άποψη, αφού ανοιχθεί, το φαρμακευτικό προϊόν πρέπει να αραιωθεί και να εγχυθεί αμέσως.

Μετά την παρασκευή της έγχυσης

Η χημική και φυσική σταθερότητα του αραιωμένου διαλύματος κατά τη χρήση έχει καταδειχθεί για 24 ώρες σε θερμοκρασία 2 °C έως 30 °C.

Από μικροβιολογική άποψη, το αραιωμένο διάλυμα για έγχυση πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως. Εάν δεν χρησιμοποιηθεί αμέσως, οι συνθήκες φύλαξης κατά τη χρήση αποτελούν ευθύνη του χρήστη και δεν πρέπει κανονικά να υπερβαίνουν τις 24 ώρες σε θερμοκρασία 2 °C έως 8 °C, εκτός εάν η αραίωση πραγματοποιήθηκε σε ελεγχόμενες και επικυρωμένες ασηπτικές συνθήκες. Για το χρονικό διάστημα μεταξύ της παρασκευής και της έναρξης της χορήγησης, το διάλυμα για έγχυση πρέπει να προστατεύεται από το φως σύμφωνα με τις τοπικές τυποποιημένες διαδικασίες.

6.4. Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά τη φύλαξη του προϊόντος

Φυλάσσετε σε ψυγείο (2 °C – 8 °C).

Μην καταψύχετε.

Φυλάσσετε στην αρχική συσκευασία για να προστατεύεται από το φως.

Πριν τη χρήση, το μη ανοιγμένο φιαλίδιο μπορεί να φυλαχθεί σε θερμοκρασίες έως 30 °C για έως 24 ώρες, εάν φυλάσσεται στην αρχική συσκευασία για να προστατεύεται από το φως.

Για τις συνθήκες διατήρησης μετά το άνοιγμα και την αραίωση του φαρμακευτικού προϊόντος, βλ. παράγραφο 6.3.

6.5. Φύση και συστατικά του περιέκτη

7,5 ml πυκνό διάλυμα σε άχρωμο γυάλινο φιαλίδιο (γυαλί τύπου I) των 10 ml, με επικαλυμμένο ελαστικό πώμα εισχώρησης και πρεσαριστό πώμα αλουμινίου με μπλε πλαστικό καπάκι σχήματος κουμπιού.

Συσκευασία των 2 φιαλιδίων.

6.6. Ιδιαίτερες προφυλάξεις απόρριψης και άλλος χειρισμός

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν είναι συμβατό με σετ έγχυσης που αποτελούνται από πολυβινυλοχλωρίδιο (PVC), πολυαιθυλένιο (PE), πολυπροπυλένιο (PP), πολυβουταδιένιο και πολυουρεθάνη (PUR), καθώς και με μεμβράνες φίλτρου εντός γραμμής που αποτελούνται από πολυαιθεροσουλφόνη (PES, ουδέτερα και θετικά φορτισμένη) και θετικά φορτισμένο πολυαμίδιο (PA).

Οδηγίες χειρισμού

• Το φιαλίδιο πρέπει να επιθεωρείται οπτικά πριν τη χρήση. Εάν το διάλυμα είναι θολό, αποχρωματισμένο ή περιέχει μεγάλα ή έγχρωμα σωματίδια, το φιαλίδιο πρέπει απορρίπτεται.
• Το Spevigo προορίζεται για μία χρήση μόνο.
• Πρέπει να χρησιμοποιείται ασηπτική τεχνική για την παρασκευή του διαλύματος για έγχυση. o Για τη συνιστώμενη δόση των 900 mg, αναρροφήστε και απορρίψτε 15 ml από έναν περιέκτη 100 ml ενέσιμου διαλύματος χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%) και αντικαταστήστε τα αργά με 15 ml στείρου πυκνού διαλύματος σπεσολιμάμπης (δύο φιαλίδια των 450 mg/7,5 ml). o Για τη συνιστώμενη δόση των 450 mg, αναρροφήστε και απορρίψτε 7,5 ml από έναν περιέκτη 100 ml ενέσιμου διαλύματος χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%) και αντικαταστήστε τα αργά με 7,5 ml στείρου πυκνού διαλύματος σπεσολιμάμπης (ένα φιαλίδιο των 450 mg/7,5 ml). o Αναμείξτε ήπια πριν τη χρήση. Το αραιωμένο διάλυμα έγχυσης σπεσολιμάμπης πρέπει να χρησιμοποιείται αμέσως.
• Το Spevigo δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα. Μια προϋπάρχουσα ενδοφλέβια γραμμή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη χορήγηση του αραιωμένου διαλύματος έγχυσης σπεσολιμάμπης, εάν ληφθούν υπόψη οι παραπάνω πληροφορίες συμβατότητας. Η γραμμή πρέπει να εκπλυθεί με ενέσιμο διάλυμα χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%) πριν και στο τέλος της έγχυσης. Καμία άλλη έγχυση δεν πρέπει να χορηγείται παράλληλα μέσω της ίδιας ενδοφλέβιας προσπέλασης.

Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.

7. ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

LEO Pharma A/S Industriparken 55 DK-2750 Ballerup Δανία

8. ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

EU/1/22/1688/001

9. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΡΩΤΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ/ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

Ημερομηνία πρώτης έγκρισης: 09 Δεκεμβρίου 2022

Ημερομηνία τελευταίας ανανέωσης: 24 Οκτωβρίου 2025

10. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Λεπτομερείς πληροφορίες για το παρόν φαρμακευτικό προϊόν είναι διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων https://www.ema.europa.eu.

1. ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ

Spevigo 150 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα Spevigo 300 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

2. ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

Spevigo 150 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

Κάθε προγεμισμένη σύριγγα περιέχει 150 mg σπεσολιμάμπης σε 1 ml.

Έκδοχα με γνωστή δράση

Κάθε προγεμισμένη σύριγγα του 1 ml περιέχει 0,4 mg πολυσορβικού 20 (E432).

Spevigo 300 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

Κάθε προγεμισμένη σύριγγα περιέχει 300 mg σπεσολιμάμπης σε 2 ml.

Έκδοχα με γνωστή δράση

Κάθε προγεμισμένη σύριγγα των 2 ml περιέχει 0,8 mg πολυσορβικού 20 (E432).

Η σπεσολιμάμπη παρασκευάζεται σε κύτταρα ωοθηκών κινεζικών κρικητών με την τεχνολογία ανασυνδυασμένου DNA.

Για τον πλήρη κατάλογο των εκδόχων, βλ. παράγραφο 6.1.

3. ΦΑΡΜΑΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ

Ενέσιμο διάλυμα (ενέσιμο)

Διαυγές έως ελαφρώς οπαλίζον, άχρωμο έως ελαφρώς καστανοκίτρινο διάλυμα.

4. ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

4.1. Θεραπευτικές ενδείξεις

Το Spevigo ενδείκνυται για την πρόληψη εξάρσεων της γενικευμένης φλυκταινώδους ψωρίασης (ΓΦΨ) σε ενήλικες και εφήβους από την ηλικία των 12 ετών.

4.2. Δοσολογία και τρόπος χορήγησης

Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά και να επιβλέπεται από ιατρούς με εμπειρία στη διαχείριση ασθενών με φλεγμονώδεις δερματικές παθήσεις.

Η αγωγή µπορεί να ξεκινήσει µε την προγεμισμένη σύριγγα ως υποδόρια ένεση για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ ή µε µια ενδοφλέβια δόση σπεσολιμάμπης για τη θεραπεία μιας έξαρσης της ΓΦΨ (βλ. Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος Spevigo 450 mg πυκνό διάλυμα για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση).

Δοσολογία

Η συνιστώμενη δόση για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ σε ενήλικες και εφήβους από την ηλικία των 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 kg είναι μια υποδόρια δόση εφόδου 600 mg (είτε τέσσερις ενέσεις των 150 mg είτε δύο ενέσεις των 300 mg), ακολουθούμενη από 300 mg (είτε δύο ενέσεις των 150 mg είτε μία ένεση των 300 mg) χορηγούμενα υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες.

Το Spevigo δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς βάρους κάτω των 40 kg. Με βάση τη φαρμακοκινητική μοντελοποίηση και προσομοίωση, η συνιστώμενη δόση για εφήβους από την ηλικία των 12 ετών και βάρους ≥ 30 και < 40 kg είναι μια υποδόρια δόση εφόδου 300 mg (είτε δύο ενέσεις των 150 mg είτε μία ένεση των 300 mg), ακολουθούμενη από 150 mg (μία ένεση των 150 mg) χορηγούμενα υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες (βλ. παράγραφο 5.2).

Τα κλινικά δεδομένα σχετικά με την ταυτόχρονη χρήση άλλων θεραπειών της ΓΦΨ με τη σπεσολιμάμπη είναι περιορισμένα. Η σπεσολιμάμπη δεν συνιστάται για χρήση σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες της ΓΦΨ και πρέπει να εξετάζεται η σταδιακή διακοπή των προηγούμενων θεραπειών της ΓΦΨ κατά την έναρξη της θεραπείας (βλ. παραγράφους 4.4 και 4.5).

Θεραπεία των εξάρσεων της ΓΦΨ κατά τη διάρκεια της υποδόριας αγωγής πρόληψης της ΓΦΨ

Εάν ένας ασθενής εμφανίσει έξαρση της ΓΦΨ ενώ λαμβάνει υποδόριο Spevigo, η έξαρση της ΓΦΨ μπορεί να αντιμετωπιστεί με ενδοφλέβιο Spevigo (βλ. Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος του Spevigo 450 mg πυκνό διάλυμα για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση).

Έναρξη ή επανέναρξη υποδόριας αγωγής πρόληψης της ΓΦΨ μετά από ενδοφλέβια θεραπεία έξαρσης της ΓΦΨ

Τέσσερις εβδομάδες μετά τη θεραπεία με ενδοφλέβιο Spevigo, το υποδόριο Spevigo μπορεί να ξεκινήσει ή να ξεκινήσει εκ νέου. Υποδόρια δόση εφόδου δεν απαιτείται.

Δόση που παραλείφθηκε

Εάν παραλειφθεί μια δόση, η δόση πρέπει να χορηγηθεί το συντομότερο δυνατόν. Στη συνέχεια, η χορήγηση των δόσεων πρέπει να συνεχιστεί στον κανονικό προγραμματισμένο χρόνο.

Ειδικοί πληθυσμοί

Ηλικιωμένοι

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης.

Νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία

Η σπεσολιμάμπη δεν έχει μελετηθεί επίσημα σε αυτούς τους πληθυσμούς ασθενών. Αυτές οι καταστάσεις γενικά δεν αναμένεται να έχουν οποιαδήποτε κλινικώς συναφή επίπτωση στη φαρμακοκινητική των μονοκλωνικών αντισωμάτων και προσαρμογές της δόσης δεν κρίνονται αναγκαίες.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της σπεσολιμάμπης σε παιδιά ηλικίας κάτω των 12 ετών δεν έχει τεκμηριωθεί.

Τρόπος χορήγησης

Η ένεση πρέπει να χορηγείται υποδορίως στο άνω μέρος των μηρών ή στην κοιλιακή χώρα. Η προγεμισμένη σύριγγα δεν πρέπει να ενίεται σε περιοχές όπου το δέρμα είναι ευαίσθητο, μωλωπισμένο, ερυθηματώδες, σκληρυμένο ή ουλοποιημένο. Εάν απαιτούνται πολλαπλές ενέσεις η μία αμέσως μετά την άλλη, πρέπει να επιλέγεται διαφορετική θέση ένεσης για κάθε ένεση, σε απόσταση τουλάχιστον 2 εκ. από την άλλη θέση ένεσης.

Ενήλικες και έφηβοι ηλικίας από 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 kg

Η υποδόρια δόση εφόδου 600 mg (βλ. παράγραφο Δοσολογία), πρέπει να χορηγηθεί από επαγγελματία υγείας.

Για τις επακόλουθες υποδόριες δόσεις 300 mg, εάν ο επαγγελματίας υγείας κρίνει ότι είναι σκόπιμο, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν αυτοένεση ή οι φροντιστές μπορούν να χορηγούν την προγεμισμένη σύριγγα μετά από κατάλληλη εκπαίδευση στην τεχνική της υποδόριας ένεσης.

Για μια πλήρη δόση 300 mg, είτε απαιτούνται δύο προγεμισμένες σύριγγες των 150 mg, η μία αμέσως μετά την άλλη, είτε απαιτείται μία προγεμισμένη σύριγγα των 300 mg.

Λεπτομερείς οδηγίες χρήσης παρέχονται στο αντίστοιχο φύλλο οδηγιών χρήσης.

Έφηβοι ηλικίας από 12 ετών και βάρους ≥ 30 και < 40 kg

Το Spevigo πρέπει να χορηγείται από επαγγελματία υγείας. Για την υποδόρια δόση φόρτισης 300 mg (βλ. παράγραφο Δοσολογία), είτε απαιτούνται δύο προγεμισμένες σύριγγες των 150 mg, η μία αμέσως μετά την άλλη, είτε απαιτείται μία προγεμισμένη σύριγγα των 300 mg. Για μια επακόλουθη δόση 150 mg, απαιτείται μία προγεμισμένη σύριγγα των 150 mg.

4.3. Αντενδείξεις

Βαριάς μορφής ή απειλητική για τη ζωή υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1 (βλ. παράγραφο 4.4).

Κλινικά σημαντικές ενεργές λοιμώξεις (π.χ. ενεργή φυματίωση, βλ. παράγραφο 4.4).

4.4. Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση

Ιχνηλασιμότητα

Προκειμένου να βελτιωθεί η ιχνηλασιμότητα των βιολογικών φαρμακευτικών προϊόντων, το όνομα και ο αριθμός παρτίδας του χορηγούμενου φαρμάκου πρέπει να καταγράφεται με σαφήνεια.

Λοιμώξεις

Η σπεσολιμάμπη μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο λοιμώξεων (βλ. παράγραφο 4.8).

Σε ασθενείς με χρόνια λοίμωξη ή ιστορικό υποτροπιάζουσας λοίμωξης, πρέπει να εξετάζονται οι δυνητικοί κίνδυνοι και τα αναμενόμενα κλινικά οφέλη της θεραπείας πριν από τη συνταγογράφηση σπεσολιμάμπης. Η θεραπεία με σπεσολιμάμπη δεν πρέπει να ξεκινά σε ασθενείς με οποιαδήποτε κλινικά σημαντική ενεργή λοίμωξη έως ότου η λοίμωξη υποχωρήσει πλήρως ή αντιμετωπιστεί επαρκώς. Οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται να ζητούν ιατρική συμβουλή εάν εμφανιστούν σημεία ή συμπτώματα κλινικά σημαντικής λοίμωξης κατά τη διάρκεια ή μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη.

Εάν ένας ασθενής λαμβάνει θεραπεία με υποδόρια ένεση Spevigo για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ και αναπτύξει κλινικά σημαντική ενεργό λοίμωξη, η θεραπεία με το Spevigo πρέπει να διακοπεί. Η επανέναρξη μπορεί να εξεταστεί μόλις η λοίμωξη υποχωρήσει ή αντιμετωπιστεί επαρκώς.

Προθεραπευτική αξιολόγηση για φυματίωση

Πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη, οι ασθενείς πρέπει να αξιολογούνται για λοίμωξη από φυματίωση (ΤΒ). Η σπεσολιμάμπη αντενδείκνυται σε ασθενείς με ενεργή λοίμωξη από φυματίωση (βλ. παράγραφο 4.3).

Πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο αντι-TB θεραπείας πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη σε ασθενείς με λανθάνουσα TB, ιστορικό TB ή πιθανή προηγούμενη έκθεση σε άτομα με ενεργή φυματίωση για τα οποία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ένα επαρκές σχήμα θεραπείας. Κατά τη διάρκεια και μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη, οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται για σημεία και συμπτώματα ενεργής TB.

Αντιδράσεις υπερευαισθησίας

Αντιδράσεις υπερευαισθησίας μπορεί να εμφανιστούν με μονοκλωνικά αντισώματα όπως η σπεσολιμάμπη. Η υπερευαισθησία μπορεί να περιλαμβάνει άμεσες αντιδράσεις όπως αναφυλαξία και καθυστερημένες αντιδράσεις όπως αντίδραση στο φάρμακο με ηωσηνοφιλία και συστηματικά συμπτώματα (DRESS).

Άμεσες αντιδράσεις υπερευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένων αναφυλακτικών αντιδράσεων, έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.8).

Εάν ένας ασθενής εμφανίσει σημεία αναφυλαξίας ή άλλης σοβαρής υπερευαισθησίας, η θεραπεία με σπεσολιμάμπη πρέπει να διακοπεί αμέσως και να ξεκινήσει η κατάλληλη θεραπεία (βλ. παράγραφο 4.3).

Χρήση σε ασθενείς με άμεση, απειλητική για τη ζωή έξαρση ΓΦΨ

Για τη θεραπεία των εξάρσεων της ΓΦΨ, βλ. Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος του Spevigo 450 mg πυκνό διάλυμα για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση. Δεν υπάρχει εμπειρία από τη χρήση σπεσολιμάμπης σε ασθενείς με άμεση, απειλητική για τη ζωή έξαρση ΓΦΨ ή έξαρση με ανάγκη εντατικής θεραπείας.

Ταυτόχρονη χρήση με άλλες θεραπείες της ΓΦΨ ή ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της σπεσολιμάμπης σε συνδυασμό με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών παραγόντων, δεν έχουν αξιολογηθεί συστηματικά. Στην κλινική μελέτη πρόληψης των εξάρσεων της ΓΦΨ, άλλες θεραπείες της ΓΦΨ έπρεπε να διακοπούν πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη, με περίοδο έκπλυσης για τις περισσότερες άλλες θεραπείες (βιολογικοί παράγοντες, άλλες συστηματικές ανοσοτροποποιητικές θεραπείες) ή διακοπή την ημέρα της τυχαιοποίησης (την ημέρα έναρξης της θεραπείας αγωγής με σπεσολιμάμπη) (βλ. παράγραφο 5.1).

Η σπεσολιμάμπη δεν συνιστάται για χρήση σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες της GPP. Για την πρόληψη του κινδύνου εξάρσεων της ΓΦΨ, πρέπει να εξετάζεται η σταδιακή διακοπή των προηγούμενων θεραπειών κατά την έναρξη της θεραπείας πρόληψης της ΓΦΨ με σπεσολιμάμπη. Εάν χρειάζεται, άλλες θεραπείες της ΓΦΨ μπορούν να χρησιμοποιηθούν περιστασιακά κατά τη διάρκεια της θεραπείας (π.χ. σε περίπτωση επιδείνωσης ή μετά από έξαρση) κατά τη διακριτική ευχέρεια του θεράποντος ιατρού.

Ανοσοποιήσεις

Δεν είναι γνωστό εάν η σπεσολιμάμπη επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των εμβολίων.

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την πιθανή δευτερογενή μετάδοση λοίμωξης από ζώντα εμβόλια σε ασθενείς που λαμβάνουν σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.5). Το διάστημα μεταξύ των εμβολιασμών με ζώντες μικροοργανισμούς και της έναρξης της θεραπείας με σπεσολιμάμπη πρέπει να είναι τουλάχιστον 4 εβδομάδες. Ζώντα εμβόλια δεν πρέπει να χορηγούνται κατά τη διάρκεια και για τουλάχιστον 16 εβδομάδες μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη.

Πριν από την έναρξη της σπεσολιμάμπης για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ, πρέπει να εξετάζεται η ολοκλήρωση όλων των κατάλληλων ανοσοποιήσεων σύμφωνα με τις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες για τις ανοσοποιήσεις.

Περιφερική νευροπάθεια

Το ενδεχόμενο περιφερικής νευροπάθειας με τη σπεσολιμάμπη είναι άγνωστο. Περιπτώσεις περιφερικής νευροπάθειας έχουν αναφερθεί σε κλινικές δοκιμές με τη σπεσολιμάμπη. Οι ιατροί πρέπει να επαγρυπνούν για συμπτώματα πιθανώς ενδεικτικά νεοεμφανιζόμενης περιφερικής νευροπάθειας.

Έκδοχα με γνωστή δράση

Πολυσορβικά

Αυτό το φάρμακο περιέχει 0,4 mg πολυσορβικού 20 σε κάθε προγεμισμένη σύριγγα του 1 ml και 0,8 mg πολυσορβικού 20 σε κάθε προγεμισμένη σύριγγα των 2 ml. Τα πολυσορβικά μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις.

Νάτριο

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά δόση, είναι αυτό που ονομάζουμε «ελεύθερο νατρίου».

4.5. Αλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης

Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες αλληλεπιδράσεων. Σε ασθενείς με ΓΦΨ, η σπεσολιμάμπη δεν αναμένεται να προκαλέσει μεσολαβούμενες από κυτοκίνες αλληλεπιδράσεις μέσω CYP ως υπαίτιος παράγοντας.

Ζώντα εμβόλια δεν πρέπει να χορηγούνται ταυτόχρονα με τη σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.4).

Υπάρχει περιορισμένη εμπειρία από την ταυτόχρονη χρήση της σπεσολιμάμπης με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες (βλ. παράγραφο 4.4).

4.6. Γονιμότητα, κύηση και γαλουχία

Κύηση

Δεν υπάρχουν ή είναι περιορισμένα τα κλινικά δεδομένα σχετικά με τη χρήση της σπεσολιμάμπης σε εγκύους. Μη κλινικές μελέτες με τη χρήση ενός υποκατάστατου, ειδικού αντι‑IL36R μονοκλωνικού αντισώματος ποντικού δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλ. παράγραφο 5.3). Η ανθρώπινη ανοσοσφαιρίνη (IgG) είναι γνωστό ότι διαπερνά τον πλακουντιακό φραγμό. Ως προληπτικό μέτρο, είναι προτιμητέο να αποφεύγεται η χρήση της σπεσολιμάμπης κατά τη διάρκεια της κύησης.

Θηλασμός

Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με την απέκκριση της σπεσολιμάμπης στο ανθρώπινο γάλα. Στον άνθρωπο, η απέκκριση αντισωμάτων IgG στο γάλα συμβαίνει κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ημερών μετά τη γέννηση και μειώνεται σε χαμηλές συγκεντρώσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα στη συνέχεια. Κατά συνέπεια, μεταφορά αντισωμάτων IgG στα νεογέννητα μέσω του γάλακτος μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ημερών. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, ο κίνδυνος στο παιδί που θηλάζει δεν μπορεί να αποκλειστεί. Στη συνέχεια, η σπεσολιμάμπη μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά την διάρκεια του θηλασμού εάν απαιτείται κλινικά. Εάν η θεραπεία διακόπηκε πριν από το τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, ο θηλασμός μπορεί να ξεκινήσει αμέσως μετά τη γέννηση.

Γονιμότητα

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την επίδραση της σπεσολιμάμπης στην ανθρώπινη γονιμότητα. Μελέτες σε ποντικούς με τη χρήση ενός υποκατάστατου, ειδικού αντι‑IL36R μονοκλωνικού αντισώματος ποντικού δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στη γονιμότητα από τον ανταγωνισμό του IL36R (βλ. παράγραφο 5.3).

4.7. Επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων

Το Spevigo δεν έχει καμία ή έχει αμελητέα επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.

4.8. Ανεπιθύμητες ενέργειες

Περίληψη του προφίλ ασφάλειας

Οι πιο συχνά αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι λοιμώξεις (33,3%) με σοβαρές λοιμώξεις σε 3 ασθενείς (3,2%) (βλ. Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών).

Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών σε μορφή πίνακα

Ο Πίνακας 1 παρέχει έναν κατάλογο των ανεπιθύμητων ενεργειών που αναφέρθηκαν σε κλινικές δοκιμές καθώς και στο πλαίσιο μετά την κυκλοφορία στην αγορά. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρατίθενται σύμφωνα με την κατηγορία/οργανικό σύστημα (SOC) και κατηγορία συχνότητας MedDRA χρησιμοποιώντας την ακόλουθη σύμβαση: πολύ συχνές (≥ 1/10), συχνές (≥ 1/100 έως < 1/10), όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100), σπάνιες (≥ 1/10.000 έως < 1/1.000), πολύ σπάνιες (< 1/10.000), μη γνωστής συχνότητας (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

Πίνακας 4: Ανεπιθύμητες ενέργειες

α) Οι πιο συχνά αναφερόμενες λοιμώξεις ήταν Λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος (Συχνές) και Λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος (Πολύ συχνές)

β) Προέκυψε από κλινικές δοκιμές επέκτασης ανοικτής επισήμανσης και από την εμπειρία μετά την κυκλοφορία στην αγορά

γ) Δεν αναφέρθηκαν στην Effisayil 1

Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών

Λοιμώξεις

Κατά τη διάρκεια της ελεγχόμενης με εικονικό φάρμακο περιόδου 1 εβδομάδας στην Effisayil 1, αναφέρθηκαν λοιμώξεις στο 17,1% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη σε σύγκριση με 5,6% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο. Στην Effisayil 1, σοβαρή λοίμωξη (λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος) αναφέρθηκε σε 1 ασθενή (2,9%) στην ομάδα σπεσολιμάμπης και σε κανέναν ασθενή στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Κατά τη διάρκεια της ελεγχόμενης με εικονικό φάρμακο περιόδου έως 48 εβδομάδων στην Effisayil 2, αναφέρθηκαν λοιμώξεις στο 33,3% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με το Spevigo και στο 33,3% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο. Στην Effisayil 2, σοβαρές λοιμώξεις αναφέρθηκαν σε 3 ασθενείς (3,2%) στην ομάδα του Spevigo και σε κανέναν ασθενή στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Οι λοιμώξεις που παρατηρήθηκαν στις κλινικές δοκιμές με τη σπεσολιμάμπη ήταν γενικά ήπιες έως μέτριες χωρίς διακριτό πρότυπο όσον αφορά το παθογόνο ή τον τύπο της λοίμωξης.

Υπερευαισθησία

Η υπερευαισθησία περιλαμβάνει άμεσες συστηματικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλακτικής αντίδρασης. Άμεσες συστηματικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας έχουν αναφερθεί σε κλινικές δοκιμές επέκτασης ανοικτής επισήμανσης και στο πλαίσιο μετά την κυκλοφορία στην αγορά.

Αντιδράσεις της θέσης ένεσης

Οι αντιδράσεις της θέσης ένεσης περιλαμβάνουν ερύθημα, οίδημα, άλγος, σκλήρυνση, θερμότητα, απολέπιση, βλατίδες, κνησμό, εξάνθημα και κνίδωση στη θέση ένεσης. Οι αντιδράσεις της θέσης ένεσης ήταν τυπικά ήπιες έως μέτριες σε βαρύτητα.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Τα διαθέσιμα δεδομένα για τους εφήβους είναι περιορισμένα. Οκτώ έφηβοι ασθενείς με ΓΦΨ, ηλικίας 14 έως 17 ετών, εντάχθηκαν στη δοκιμή Effisayil 2 (βλ. παράγραφο 5.1). Σε γενικές γραμμές, το προφίλ ασφάλειας στους εφήβους που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη (n = 6) ήταν σε συμφωνία με το προφίλ ασφάλειας στους ενήλικες και δεν έχει αναγνωριστεί κανένα νέο ζήτημα ασφάλειας.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο Παράρτημα V.

4.9. Υπερδοσολογία

Η υψηλότερη δόση σπεσολιμάμπης που χορηγήθηκε σε κλινικές δοκιμές ήταν 1.200 mg ενδοφλεβίως ή υποδορίως. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν σε συμμετέχοντες που έλαβαν εφάπαξ ή επαναλαμβανόμενες δόσεις έως 1.200 mg ήταν σε συμφωνία με το γνωστό προφίλ ασφάλειας της σπεσολιμάμπης.

Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, συνιστάται να παρακολουθείται ο ασθενής για τυχόν σημεία ή συμπτώματα ανεπιθύμητων ενεργειών και να τίθεται σε εφαρμογή συμπτωματική θεραπεία ανάλογα με την περίπτωση.

5. ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

5.1. Φαρμακοδυναμικές ιδιότητες

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανοσοκατασταλτικοί παράγοντες, αναστολείς ιντερλευκίνης, κωδικός ATC: L04AC22

Μηχανισμός δράσης

Η σπεσολιμάμπη είναι ένα εξανθρωποποιημένο ανταγωνιστικό μονοκλωνικό αντίσωμα ανοσοσφαιρίνης G1 (IgG1) που αποκλείει τη σηματοδότηση του ανθρώπινου υποδοχέα ιντερλευκίνης 36 (IL36R). Η δέσμευση της σπεσολιμάμπης στον IL36R αποτρέπει την επακόλουθη ενεργοποίηση του IL36R από τους συνδέτες του (IL36 α, β και γ) και την καθοδική ενεργοποίηση προ-φλεγμονωδών οδών.

Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Μετά τη θεραπεία με ενδοφλέβια σπεσολιμάμπη σε ασθενείς με ΓΦΨ, μειωμένα επίπεδα C‑αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP), ιντερλευκίνης (IL)6, μεσολαβούμενων από Τ‑βοηθητικά κύτταρα (Th1/Th17) κυτοκινών, δεικτών μεσολαβούμενης από κερατινοκύτταρα φλεγμονής, ουδετεροφιλικών μεσολαβητών και προφλεγμονωδών κυτοκινών παρατηρήθηκαν στον ορό και το δέρμα την Εβδομάδα 1 σε σύγκριση με την έναρξη και συσχετίστηκαν με μείωση της κλινικής βαρύτητας. Αυτές οι μειώσεις στους βιοδείκτες έγιναν πιο έντονες κατά την τελευταία μέτρηση την Εβδομάδα 8 στην Effisayil 1.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια

Effisayil 2 (1368-0027)

Μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη φάσης II β (Effisayil 2) αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της σπεσολιμάμπης για υποδόρια χορήγηση σε ενήλικες και εφήβους ασθενείς με ιστορικό ΓΦΨ, όπως διαγνώσθηκε σύμφωνα με τα κριτήρια ERASPEN, ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN, και με τουλάχιστον δύο εξάρσεις ΓΦΨ μέτριας έως βαριάς έντασης στο παρελθόν. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν εάν είχαν συνολική βαθμολογία GPPGA 0 ή 1 κατά τον προκαταρκτικό έλεγχο και την τυχαιοποίηση. Οι ασθενείς ήταν απαραίτητο να διακόψουν τη συστηματική και τοπική θεραπεία για τη ΓΦΨ πριν ή κατά την τυχαιοποίηση. Αυτοί οι ασθενείς πρέπει να είχαν ιστορικό εξάρσεων κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης θεραπείας για τη ΓΦΨ ή ιστορικό εξάρσεων κατά τη μείωση της δόσης ή τη διακοπή αυτών των ταυτόχρονων φαρμακευτικών αγωγών.

Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν ο χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48 (που ορίζεται από βαθμολογία ≥ 2 στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA και αύξηση της συνολικής βαθμολογίας GPPGA κατά ≥ 2 από την έναρξη). Το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η εμφάνιση τουλάχιστον μίας έξαρσης της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48. Πρόσθετα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία την Εβδομάδα 48 ήταν ο χρόνος μέχρι την πρώτη επιδείνωση της Κλίμακας Συμπτωμάτων Ψωρίασης (PSS) και του Δερματολογικού Δείκτη Ποιότητας Ζωής (DLQI), που ορίστηκε ως αύξηση της συνολικής βαθμολογίας κατά 4 μονάδες από την έναρξη.

Συνολικά 123 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν (1:1:1:1) για να λάβουν μία από τις τέσσερις θεραπείες (βλ. Πίνακα 2).

Πίνακας 2: Σκέλη θεραπείας στην Effisayil 2

Ο πληθυσμός της μελέτης αποτελούνταν κατά 38,2% από άνδρες και κατά 61,8% από γυναίκες. Η μέση ηλικία ήταν 40,4 (εύρος: 14 έως 75) έτη με 8 (6,5%) εφήβους ασθενείς (2 ανά σκέλος θεραπείας)· το 64,2% των ασθενών ήταν Ασιάτες και το 35,8% Καυκάσιοι. Οι ασθενείς που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη είχαν βαθμολογία 1 στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA (28,5%) ή 0 (71,5%), και οι ασθενείς είχαν συνολική βαθμολογία GPPGA 1 (86,2%) ή 0 (13,8%). Κατά τον χρόνο της τυχαιοποίησης, 74,8% των ασθενών λάμβαναν συστηματική θεραπεία για τη ΓΦΨ, η οποία διακόπηκε κατά την έναρξη της τυχαιοποιημένης θεραπείας της μελέτης.

Ενώ μελετήθηκαν 3 δοσολογικά σχήματα στην Effisayil 2, το συνιστώμενο δοσολογικό σχήμα για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ είναι μια υποδόρια δόση φόρτισης 600 mg σπεσολιμάμπης ακολουθούμενη από 300 mg υποδόριας θεραπείας χορηγούμενης κάθε 4 εβδομάδες (βλ. παράγραφο 4.2). Τα αποτελέσματα που συνοψίζονται παρακάτω είναι αυτά για το συνιστώμενο δοσολογικό σχήμα.

Οι ασθενείς που εμφάνισαν έξαρση ήταν επιλέξιμοι να λάβουν έως δύο ενδοφλέβιες δόσεις 900 mg σπεσολιμάμπης ανοικτής επισήμανσης (βλ. παράγραφο 4.2). 2 (6,7%) ασθενείς στο σκέλος της σπεσολιμάμπης για τη συνιστώμενη δόση και 15 (48,4%) ασθενείς στο σκέλος εικονικού φαρμάκου έλαβαν ενδοφλέβια θεραπεία για έξαρση.

Η θεραπεία με τη συνιστώμενη δόση της σπεσολιμάμπης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο οδήγησε σε στατιστικά σημαντική βελτίωση με βάση το πρωτεύον και το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο (βλ. Πίνακα 3).

Πίνακας 3: Χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ και εμφάνιση τουλάχιστον μίας έξαρσης της ΓΦΨ έως την εβδομάδα 48 (Effisayil 2)

* Η χρήση ενδοφλέβιας θεραπείας με σπεσολιμάμπη ή η συνταγογραφημένη από τον ερευνητή καθιερωμένη φροντίδα για την αντιμετώπιση της επιδείνωσης της ΓΦΨ θεωρήθηκαν ως έναρξη της έξαρσης της ΓΦΨ ** Μοντέλο παλινδρόμησης Cox διαστρωματωμένο με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση *** Δοκιμασία log-rank διαστρωματωμένη με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση, μονόπλευρη τιμή p **** Δοκιμασία Cochran-Mantel-Haenszel μετά από πολλαπλό καταλογισμό, διαστρωματωμένη με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση, μονόπλευρη τιμή p

Η αποτελεσματικότητα της υποδόριας συνιστώμενης δόσης της σπεσολιμάμπης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο παρατηρήθηκε σύντομα μετά την τυχαιοποίηση και διατηρήθηκε έως την Eβδομάδα 48 (βλ. Εικόνα 1).

Εικόνα 1: Χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48 (Effisayil 2)

Τόσο για το πρωτεύον όσο και για το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο, η επίδραση της θεραπείας παρατηρήθηκε για όλους τους ασθενείς ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN.

Ένας έφηβος ασθενής στο σκέλος εικονικού φαρμάκου έλαβε τη συνταγογραφημένη από τον ερευνητή καθιερωμένη φροντίδα για τη θεραπεία της επιδείνωσης της ΓΦΨ και θεωρήθηκε ότι είχε έξαρση της ΓΦΨ. Κανένας έφηβος ασθενής στο σκέλος της συνιστώμενης δόσης της σπεσολιμάμπης δεν παρουσίασε έξαρση της ΓΦΨ.

Παρατηρήθηκε επίσης η πρόληψη της επιδείνωσης της ΓΦΨ όσον αφορά στην κλίμακα PSS και στο δείκτη DLQI, όπως φαίνεται από τις αναλογίες κινδύνου για PSS 0,42 (95% CI 0,20, 0,91) και για DLQI 0,26 (95% CI 0,11, 0,62).

Ανοσογονικότητα

Σε ασθενείς με ΓΦΨ που έλαβαν θεραπεία με ενδοφλέβια σπεσολιμάμπη στην Effisayil 1, 46% των ασθενών ανέπτυξαν ADA. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων θετικών για ADA ανέπτυξε επίσης εξουδετερωτικά αντισώματα. Στην Effisayil 2, μετά από πολλαπλές υποδόριες δόσεις σπεσολιμάμπης, 41% των ασθενών ανέπτυξαν ADA. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων θετικών για ADA ανέπτυξε επίσης εξουδετερωτικά αντισώματα. Η κάθαρση της σπεσολιμάμπης αυξήθηκε παράλληλα με τους αυξανόμενους τίτλους ADA. Καθώς η πλειονότητα των ασθενών δεν παρουσίασε επακόλουθη νέα έξαρση στην Effisayil 1, τα δεδομένα σχετικά με την επαναληπτική θεραπεία των ασθενών με ADA (n = 4) είναι περιορισμένα. Επί του παρόντος δεν είναι γνωστό εάν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της παρουσίας ADA έναντι της σπεσολιμάμπης και της διατήρησης της αποτελεσματικότητας για τη θεραπεία των εξάρσεων. Μετά την υποδόρια χορήγηση σπεσολιμάμπης στην Effisayil 2, δεν υπήρξε προφανής αντίκτυπος της παρουσίας ADA στην αποτελεσματικότητα ή την ασφάλεια.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής των αποτελεσμάτων των μελετών με το Spevigo στον παιδιατρικό πληθυσμό ηλικίας κάτω των 12 ετών στην θεραπεία της γενικευμένης φλυκταινώδους ψωρίασης (βλέπε παράγραφο 4.2 για πληροφορίες σχετικά με την παιδιατρική χρήση).

5.2. Φαρμακοκινητικές ιδιότητες

Ένα μοντέλο φαρμακοκινητικής πληθυσμού αναπτύχθηκε με βάση δεδομένα που συλλέχθηκαν από υγιή άτομα, ασθενείς με ΓΦΨ και ασθενείς με άλλες ασθένειες. Μετά από μία εφάπαξ ενδοφλέβια δόση 900 mg, η εκτιμώμενη από το μοντέλο ΦΚ πληθυσμού AUC0‑∞ (95% CI) και η Cmax (95% CI) σε έναν τυπικό αρνητικό για ADA ασθενή με ΓΦΨ ήταν 4.750 (4.510, 4.970) µg·ημέρα/ml και 238 (218, 256) µg/ml, αντίστοιχα. Μετά από μια υποδόρια δόση φόρτισης 600 mg σπεσολιμάμπης, ακολουθούμενη από 300 mg σπεσολιμάμπης υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες, η μέση (CV%) κατώτατη συγκέντρωση σε σταθερή κατάσταση κυμάνθηκε από 33,4 µg/ml (37,6%) έως 42,3 µg/ml (43,0%).

Απορρόφηση

Μετά από υποδόρια χορήγηση εφάπαξ δόσης σπεσολιμάμπης σε υγιείς εθελοντές, οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτεύχθηκαν σε διάστημα 5,5 έως 7,0 ημερών μετά τη χορήγηση της δόσης. Μετά από υποδόρια χορήγηση στην κοιλιακή χώρα, η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα ήταν ελαφρώς υψηλότερη στις υψηλότερες δόσεις με εκτιμώμενες τιμές 58%, 65% και 72% στα 150 mg, 300 mg και 600 mg, αντίστοιχα. Με βάση περιορισμένα δεδομένα, η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα στον μηρό ήταν περίπου 85% μετά από υποδόρια δόση 300 mg σπεσολιμάμπης. Μετά από υποδόρια χορήγηση εφάπαξ δόσης 300 mg σπεσολιμάμπης στην κοιλιακή χώρα, είτε ως μία ένεση των 300 mg είτε ως δύο ενέσεις των 150 mg, η βιοδιαθεσιμότητα ήταν παρόμοια και στις δύο θεραπείες.

Κατανομή

Με βάση την ανάλυση φαρμακοκινητικής πληθυσμού, ο τυπικός όγκος κατανομής σε σταθερή κατάσταση ήταν 6,4 l.

Βιομετασχηματισμός

Η μεταβολική οδός της σπεσολιμάμπης δεν έχει χαρακτηριστεί. Όπως ένα εξανθρωποποιημένο IgG1 μονοκλωνικό αντίσωμα, η σπεσολιμάμπη αναμένεται να αποικοδομηθεί σε μικρά πεπτίδια και αμινοξέα μέσω καταβολικών οδών με τρόπο παρόμοιο με την ενδογενή IgG.

Αποβολή

Στο γραμμικό εύρος δόσεων (0,3 έως 20 mg/kg), με βάση το μοντέλο ΦΚ πληθυσμού, η κάθαρση της σπεσολιμάμπης (95% CI) σε έναν τυπικό αρνητικό για ADA ασθενή με ΓΦΨ, βάρους 70 kg, ήταν 0,184 l/ημέρα. Η τερματική ημίσεια ζωή ήταν 25,5 ημέρες.

Γραμμικότητα/μη γραμμικότητα

Όταν χορηγήθηκε ενδοφλεβίως, η σπεσολιμάμπη παρουσίασε γραμμική φαρμακοκινητική με ανάλογη προς τη δόση αύξηση της έκθεσης σε όλα τα εύρη εφάπαξ δόσεων από 0,3 έως 20 mg/kg. Τόσο η κάθαρση (CL) όσο και η τερματική ημίσεια ζωή ήταν ανεξάρτητες από τη δόση. Μετά τη χορήγηση εφάπαξ υποδόριας δόσης, η έκθεση στη σπεσολιμάμπη αυξήθηκε ελαφρώς περισσότερο από ανάλογα προς τη δόση σε όλο το εύρος δόσεων από 150 mg έως 600 mg λόγω της ελαφρώς αυξημένης βιοδιαθεσιμότητας σε υψηλότερες δόσεις.

Σωματικό βάρος

Οι συγκεντρώσεις της σπεσολιμάμπης ήταν χαμηλότερες σε άτομα με μεγαλύτερο σωματικό βάρος και υψηλότερες σε άτομα με μικρότερο σωματικό βάρος. Η σπεσολιμάμπη δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με ΓΦΨ βάρους άνω των 164 kg. Με βάση τη φαρμακοκινητική μοντελοποίηση και προσομοίωση, η συνιστώμενη δόση για εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους ≥ 30 και < 40 kg είναι η μισή από τη συνιστώμενη δόση για ενήλικες και εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 kg (βλ. παράγραφο 4.2). Η έκθεση σε ασθενείς βάρους ≥ 30 και < 40 kg που λαμβάνουν το μειωμένο δοσολογικό σχήμα αναμένεται να είναι συγκρίσιμη με εκείνη που παρατηρήθηκε στις μελέτες της ΓΦΨ.

Ηλικιωμένοι / φύλο / φυλή

Με βάση τις αναλύσεις φαρμακοκινητικής πληθυσμού, η ηλικία, το φύλο και η φυλή δεν έχουν κάποια κλινικά σχετική επίδραση στη φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης.

Ηπατική και νεφρική δυσλειτουργία

Ως μονοκλωνικό αντίσωμα, η σπεσολιμάμπη δεν αναμένεται να υποστεί ηπατική ή νεφρική αποβολή. Δεν πραγματοποιήθηκε καμία επίσημη δοκιμή για την επίδραση της ηπατικής ή νεφρικής δυσλειτουργίας στη φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης. Η ανάλυση ΦΚ πληθυσμού δεν αναγνώρισε ότι η ήπια ηπατική δυσλειτουργία ή η ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία επηρεάζουν τη συστηματική έκθεση της σπεσολιμάμπης.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης σε παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας κάτω των 14 ετών δεν έχει μελετηθεί. Η φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης στο πλάσμα που παρατηρήθηκε στους εφήβους ήταν σε συμφωνία με εκείνη που παρατηρήθηκε στους ενήλικες.

5.3. Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια

Τα μη κλινικά δεδομένα δεν αποκαλύπτουν ιδιαίτερο κίνδυνο για τον άνθρωπο με βάση τις μελέτες τοξικότητας επαναλαμβανόμενων δόσεων.

Τοξικότητα στην ανάπτυξη και στην αναπαραγωγική ικανότητα

Μη κλινικές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε ποντικούς με τη χρήση υποκατάστατου αντισώματος στρεφόμενου έναντι IL36R τρωκτικών δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στην εγκυμοσύνη, την ανάπτυξη του εμβρύου ή τη γονιμότητα.

Γονοτοξικότητα

Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες γονοτοξικότητας με τη σπεσολιμάμπη.

Καρκινογένεση

Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες καρκινογένεσης και μεταλλαξιγένεσης με τη σπεσολιμάμπη.

6. ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

6.1. Κατάλογος εκδόχων

Νάτριο οξικό τριυδρικό (E262) Παγόμορφο οξικό οξύ (E260) (για ρύθμιση του pH) Σακχαρόζη Αργινίνη υδροχλωρική Πολυσορβικό 20 (E432) 'Υδωρ για ενέσιμα

6.2. Ασυμβατότητες

Ελλείψει μελετών σχετικά με τη συμβατότητα, το παρόν φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα.

6.3. Διάρκεια ζωής

2 χρόνια

6.4. Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά τη φύλαξη του προϊόντος

Φυλάσσετε σε ψυγείο (2 °C – 8 °C).

Μην καταψύχετε. Μην χρησιμοποιήσετε την προγεμισμένη σύριγγα Spevigo εάν έχει καταψυχθεί, ακόμη και εάν έχει αποψυχθεί.

Φυλάσσετε στην αρχική συσκευασία για να προστατεύεται από το φως.

Spevigo 150 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

Πριν τη χρήση, η προγεμισμένη σύριγγα των 150 mg μπορεί να φυλαχθεί σε θερμοκρασίες έως 25 °C για έως 14 ημέρες, εάν φυλάσσεται στην αρχική συσκευασία για να προστατεύεται από το φως. Η προγεμισμένη σύριγγα Spevigo των 150 mg πρέπει να απορρίπτεται εάν έχει φυλαχθεί σε θερμοκρασίες έως 25 °C για περισσότερο από 14 ημέρες.

Spevigo 300 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

Πριν τη χρήση, η προγεμισμένη σύριγγα των 300 mg μπορεί να φυλαχθεί σε θερμοκρασίες έως 30 °C για έως 14 ημέρες, εάν φυλάσσεται στην αρχική συσκευασία για να προστατεύεται από το φως. Η προγεμισμένη σύριγγα Spevigo των 300 mg πρέπει να απορρίπτεται εάν έχει φυλαχθεί σε θερμοκρασίες έως 30 °C για περισσότερο από 14 ημέρες.

6.5. Φύση και συστατικά του περιέκτη

Γυάλινη προγεμισμένη σύριγγα συναρμολογημένη με αυτόματο προστατευτικό βελόνας, εκτεταμένη φλάντζα για τα δάκτυλα, ράβδο εμβόλου και πώμα εμβόλου (επικαλυμμένο βουτυλικό ελαστικό, σιλικονοποιημένο).

Spevigo 150 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

Συσκευασία των 2 προγεμισμένων συρίγγων.

Spevigo 300 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

Συσκευασία της 1 προγεμισμένης σύριγγας.

Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.

6.6. Ιδιαίτερες προφυλάξεις απόρριψης και άλλος χειρισμός

Οι προγεμισμένες σύριγγες πρέπει να βγαίνουν από το ψυγείο και να αφαιρούνται από το κουτί 15 έως 30 λεπτά πριν από την ένεση ώστε να φτάσουν σε θερμοκρασία δωματίου (έως 25 °C). Μην τοποθετείτε τις προγεμισμένες σύριγγες σε άμεσο ηλιακό φως.

Γενικές ειδικές προφυλάξεις

Πριν τη χρήση, συνιστάται οπτική επιθεώρηση κάθε προγεμισμένης σύριγγας. Το διάλυμα πρέπει να είναι διαυγές έως ελαφρώς οπαλίζον, άχρωμο έως ελαφρώς καστανοκίτρινο. Το διάλυμα μπορεί να περιέχει μερικά ημιδιαφανή έως λευκά σωματίδια που σχετίζονται με το προϊόν. Το Spevigo δεν πρέπει να χρησιμοποιείται εάν το διάλυμα είναι θολό ή αποχρωματισμένο ή περιέχει μεγάλα ή έγχρωμα σωματίδια.

Μην χρησιμοποιήσετε εάν οι προγεμισμένες σύριγγες έχουν πέσει ή φαίνεται να έχουν υποστεί ζημιά. Μην αφαιρέσετε το πώμα παρά μόνο όταν είστε έτοιμοι να κάνετε την ένεση.

Κάθε προγεμισμένη σύριγγα προορίζεται για μία χρήση μόνο.

Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.

7. ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

LEO Pharma A/S Industriparken 55 DK-2750 Ballerup Δανία

8. ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Spevigo 150 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

EU/1/22/1688/002

Spevigo 300 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα

EU/1/22/1688/003

9. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΡΩΤΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ/ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

Ημερομηνία πρώτης έγκρισης: 09 Δεκεμβρίου 2022

Ημερομηνία τελευταίας ανανέωσης: 24 Οκτωβρίου 2025

10. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Λεπτομερείς πληροφορίες για το παρόν φαρμακευτικό προϊόν είναι διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων https://www.ema.europa.eu.